Reviews

 Austin Chronicle Review Feb 23rd, 2007

Thursday, 01 March 2007

Richards wrote 10 of the dozen songs on her local debut CD, Mad Mad Love, a charming grab bag of folky pop that turns on a dime to bluesy rock enhanced by the tough sweetness of her voice.

Friday, 09 February 2009

“A collection of affecting and beautiful tracks sung by Richards in such a way as to grant them immediate passage to your Psyche. Richards has a remarkable voice that is as powerful as it is haunting, as evocative as it is memorable. This CD has been a long time coming-may it now get the recognition it deserves.

Altcountrynl review (Dutch)
Friday, 25 July 2008

http://www.altcountry.nl

Ze vertoeft al enige tijd in Austin, Lisa Richards. Een jongedame met haar roots in Australië, maar die haar geboorteland ruim tien jaar geleden de rug toekeerde…..
Ze heeft ook al enige cd’s op haar conto staan, en Mad Mad Love dateert van vorig jaar. Is dus even blijven liggen, doch Mad Mad Love verdient het niet om onbesproken te blijven, vandaar alsnog de verdiende aandacht. Richards’ stem, tja, dat is even wennen. Ze kan er veel mee, dat wel, maar neigt wel wat te veel naar het kinderlijke; je moet er van houden. Maar goed, na wat draaitijd blijkt dat smetje overkomelijk, en dus niet echt storend. Op de overige beoordelingscriteria scoort Lisa Richards namelijk zeker bovengemiddeld. De keuze van de covers –twee stuks- past bijvoorbeeld verrassend goed, want Lou Reed’s Satellite Of Love en Nina Simone’s Rags & Old Ion kregen een prima bewerking. En, met het overige materiaal –of van eigen hand of geschreven in coöperatie met gitarist Tim Bright- is eveneens weinig mis. Opener Bloom is al direct een plus, terwijl de genoemde Reed- cover eenzelfde kwalificatie verdient. Omdat de verdere songs, vaak met een pop- randje, dus ook verre van verkeerd klinken, kan gesteld worden dat Mad Mad Love tijdens de drukke decemberperiode te lang ter beoordeling op de plank is blijven liggen. Zingen kan ze, een eenvoudige, doch pakkend song schrijven ook. Haar begeleiders –met manlief Jeff May op bas- kwijten zich dan ook nog eens gedegen van hun taak. Gewoon een goede, sfeervolle plaat, deze vierde van Lisa Richards. (Leo Kattestaart)

Mazzmusikas Review 2007 (Dutch and English)
Friday, 25 July 2008
!!! MAZZMUSIKAS HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!
Lisa Richards / Mad Mad Love / Eigen Beheer LR004 (www.lisarichardsmusic.com)
Het is al langer bekend: Austin heeft iets dat geen enkele andere stad ter wereld lijkt te hebben. Wat het precies is, daar is nog niemand echt achter gekomen……
Wat er het gevolg van is, daar zijn we ’t met zijn allen over eens: Austin heeft het grootste aantal singer-songwriters per vierkante kilometer. Dat is leuk: het scherpt de competitie tussen de dames en heren onderling aan en het brengt met zich, dat ze allemaal hun uiterste best doen om hun eigen stad en de rest van de wereld te laten vallen voor hun muziek. Tegelijk zit er ook een gevaar aan: luisteraars raken al snel verzadigd en willen wel eens de reactie hebben van ‘Weer eentje uit Austin? OK…en?’. Als dit gevoel ons al ooit mocht bekropen hebben, dan was dat allerminst het geval toen we deze cd van Lisa Richards binnen kregen. Lisa groeide op aan de Australische noordoostkust, verkaste in de prille jaren ’90 van vorige eeuw naar New York en belandde in Austin om er op SXSW te spelen. Dat deed ze en ze deed zelfs meer: ze liep er Jeff May tegen het lijf. Zes maand later waren ze getrouwd. Vandaag is Lisa aan haar vierde plaat toe, ze haalde eerder dit jaar de finales zowel op Telluride als op Kerville en ze pakte ondergetekende volledig in met haar prachtige stem en haar simpele liedjes. Denk aan een kruising tussen Suzanne Vega, Cassandra Wilson en Patty Griffin en je komt aardig in de buurt van wat Lisa doet. Haar songs zijn, zoals dat hoort, kleine observaties over ’s mensen gedrag en worden hier meer dan vakkundig van schakeringen en kleuren voorzien door topmuzikanten als John Deley (die we kennen van bij Dido), Dan Rieser (Norah’s drummer en één van de Little Willies) en Craig Ross, de rechterhand van Patty Griffin. Tien eigen songs en twee covers, dat is de vangst voor wie deze cd in huis haalt. De eigen songs zijn verrassend in hun valse eenvoud: je kunt ze haast bijna onmiddellijk mee neuriën, maar elke keer dat je luistert, ontdek je weer een nieuw loopje of een detail dat je eerder ontgaan was. Whose Chain, onze absolute favoriet van de plaat is er zo eentje: keer op keer worden we verrast door alweer een detail, een schakering, een ritmebreak, waar we nog geen oor naar gehad hadden. De covers liggen allerminst voor de hand, maar zijn beide erg geslaagd: Lou Reeds Satellite Of Love en Nina Simones Rags & Old Iron horen zeker bij de hoogtepunten van een overigens zo goed als vlekkeloze plaat. Ik denk zo dat we er een opdracht bij hebben: dringend op zoek naar het vroegere werk van deze dame, die ooit heel groot gaat worden. (DH)

moorsmagazine (Dutch)

http://www.moorsmagazine.com/muziekbak/lisarichards.html Fri, 19 Jan 2007
Lisa Richards heeft een opmerkelijke stem die sommige mensen af zou kunnen schrikken….
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er ook erg aan moest wennen. Je denkt eerst met een vervelend kindvrouwtje te maken te hebben, maar de doorwrochte, volle arrangementen zorgen ervoor dat je toch wat beter gaat luisteren, en dan blijkt Richards niet alleen prachtige liedjes te schrijven maar ze ook nog eens fenomenaal mooi uit te voeren.En als je eenmaal aan die merkwaardige, expressieve stem gewend bent geraakt ga je er zelfs van houden, want Richards weet je met haar fabelachtige fasering en articulatie ook echt tot luisteren te brengen. En ze klinkt uniek, dat moet gezegd. Richards is een Australische songwriter die op dit moment vanuit Austin, Texas opereert. De muziek is nog het beste te omschrijven als avontuurlijke folk, met flink wat jazz, rock, country en blues er doorheen geroerd.Mad Mad Love is de vierde cd die deze dame in eigen beheer uitbrengt, en ze heeft er een paar zeer uitstekende muzikanten voor bij elkaar weten te krijgen, waaronder de soepele maar strakke drummer Dan Rieser (die we kennen van The Little Willies en Norah Jones) en gitarist Billy Masters (die ondermeer ook al speelde met Suzanne Vega en Dar Williams). Na een aantal keren luisteren begrijp je ook dat ze soms een “singer’s singer” wordt genoemd.

 Sound Untouched by Major Label Dollars
Friday, 09 February 2007
Austin American Statesman

“this new Austin resident (from Australia via New York City) creates an evocative mood piece on her fourth album. Recorded in Brooklyn, N.Y., with Tim Bright and in Austin with Craig Ross, ‘Mad Mad Love’ sounds immaculately conceived, a big production sound untouched by major label dollars. The merger of Lou Reed’s ‘Satellite Of Love’ into the title track is especially exquisite.”
Her cover of the blues number ‘Rags and Old Iron’ makes complete sense, draining the down and dirty out of the ditty with her pristine pipes. If you’ve become a fan of Corrine Bailey Rae and want a slice of that sweet, slinky soul a little closer to home, try out this one at the listening station.”
-Michael Corcoran

Live Concert Review
July 5th 2010

Loose Acoustic House Concert
Cashmere Queensland Australia
- Angela Hryniuk (co – host of concert)

From the striking of the very first note at last Saturday night’s Loose Acoustic House Concert, Australian born, Austin based singer-songwriter Lisa Richards entranced the appreciative audience.

Casting an almost mesmerizing spell with the powerful combination of reflective original lyrics, haunting melodies and the seasoned and fully embodied delivery of each song, the audience was at times left breathless. About to record her sixth album, Richards road tested many of her most recently written songs. Accompanied by Jeff May’s subtle and tasty bass playing the concert was more than simply memorable. Two consummate professionals in the optimum listening setting, what a divine treat.

If the other night was a glimpse of what is to come, I wholeheartedly look forward and await her return to Australia very soon.

Spunky, Brash and Wise
Thursday, 31 January 2002
“Born in Queensland, Richards has spent the last decade playing in New York. Emphasizing a gently soulful voice and lyrics about the messier aspects of life, her energizing songs could be the work of a fully awake Ben Harper. The tangible yearning in Richards performances give the album an almost spiritual power, but her rebel appeal still shines through. Spunky, Brash and wise.”
TNT Magazine (UK 2002) 

Incredible Power and Conviction
Monday, 29 June 1998
“One artist worth investigating is the Australian born, New York based Lisa Richards. Her self-produced and self-financed album has a remarkably polished sound considering its low budget construction. Richards sings with incredible power and conviction, and surprisingly doesn’t sound like anyone else.”
Rick Skidmore
Relix
June, 1998

Live Concert Review …….Fasterlouder.com.au 
Lisa Richards @ The Front Canberra 20/06/2010

The scene that very few Canberran residents stumbled upon on Sunday night at The Front in Lyneham was far from that of which Lisa Richards started out. Originally found singing a-capella on the streets of Sydney’s Kings Cross, Richards has definitely come a long way. This ‘intimate concert’ could have very easily been mistaken as a strange family gathering, with musical entertainment from Aunty Lisa and her husband Jeff completed with stories of German concentration camps and friend’s failed marriages.

The crowd was split into three clear groups; beer drinkers, wine sippers and designated drivers. A very mixed bunch of the young and old filled couches, coffee tables and foot rests, playing what would seem to outsiders as an adult version of musical chairs. As soon as there was an open seat up front patrons hovering in the back were personally invited to take a more comfortable seat with a much better view. With the advantage of the stage being nothing more than two chairs separated from the audience by a small table and microphone stands, the audience was able to not only immerge their minds in the music but in the intense power and honesty that is the Australian born, Texan based, folk jazz singer-songwriter. Accompanied by husband Jeff May, playing a sometimes ‘wolfy’ bass and taking charge of keyboard and effects via Apple Mac.

Richards welcomed the crowd with tracks from her most recent album, Mad Mad Love, including, Bloom, Dance and Satellite of Love. It soon became clear that many of Richards’ songs were inspired from war stories with haunting tunes such as, Into Graves, originating from a war trilogy and Dreaming of America, which came from a movie based on displaced war children.

A song described as nothing more than “a Gillian Welch cover,” Orphan Girl, haunted the crowd, as if it were Richards’ own story. The night was mixed up with well-received new songs from a record that is still only in pre-production and will hopefully be on Richards’ tour next year when she is back in the country again.

There was no clear set list for the night, which was made obvious by the playful banter between Richards and May as the night drew closer to its end. May wanting to play more upbeat songs while Richards stuck to her favourites. Finishing with the best of both worlds, Weightless, a track about redemption that Richards had seemed to be busting to break out all night. Then squeezing in one last track to finish on a lighter note, Follow your Heart, being the clear crowd favourite.

The intimate venue and inspired performance made for a well-deserved end to a miserable week in the capital. The night was topped off when the crowd journeyed back out into the harsh winter weather they were each seen off at the door by the thankful entertainer, never one to take an audience for granted.